" شاهکارهای شعر نو پارسی"
به انتخاب مهدی فر زه

 

((( اینجا بشنوید و دانلود کنید. )))

 

 

تقدیم به استادمحمد رضا شفیعی کدکنی

 

 

 

" بزرگا؛ مردا؛ که این پسرم بود که پادشاهی چون محمود

 

 این جهان بدو داد و پادشاهی چون مسعود آن جهان. "

 

 

 

 

 

 

 

  فرود ِ ؛

 

 شهر ِ؛

 

بلخ.

 

 

 

کلَه خودی که دارد

 

 روی پوش از آهن

 

 آوردند.

 

تا بپوشند و؛ بِبرّند و ؛ بَرَند

 

سری چون تاجِ گوهر را

 

 به کاخ ِ شوم  ِ بوسهل ِ خلیفه؛

 

 نوبرانه...

 

 گرچه در این کیستند

 

 بوسهل و مانندان ِ وی؟

 

 

 

 

 

کلّه خودی نیام آسا؛

 

 بسی تنگ؛

 

بسان تاجی از خار؛

 

که تا آزارد آن آزرده؛ آن آزاده مرد ِ راستین را.

 

 

 

 

 

-         کلّه خودی فراخ آرید

 

سرش باید که نیکو ماند از هنگامه ی سنگ.

 

 

 

كله خودي دگر؛پوشيد رويش.

 

 

 

بدو گفتند:

 

بدو تا پله ی معراج.

 

 

 

چون سیاوُش تا به کُشتنگاه و شاید

 

 تا به رُستنگاه ِ خون؛ اورا دوانیدند

 

خواهند

 

که مردم را خروش و گریه و هنگامه برخاست.

 

سواران سوی مردم تاختند

 

بد و دشنام می گویند و مرد آرام؛

 

  چیزی زیرلب می خواند.

 

 

 

 

 

پس اورا سوی ِ اسب ِ چوبی ِ معراج بردند.

 

چه؛

 

 مردم؛

 

همچنان نالان و گریان و پریشان درخروشند.

 

 

 

 

 

پس ازآن

 

 ره به سوی آسمان پیمود

 

چلیپا مرد ِ آزاده.

 

كه دژخیمی رسن بر گردنش افگنده؛

 

 بالا رفته بود او...

 

 

 

 

 

گروه اهرمن خویان زمردم سنگ می خواهند

 

ولی مردم؛

 

 همه نالان و گریان و خروشان می پریشند.

 

به فرجام؛

 

 تني چند از درم درمشت؛ نامردان

 

بی شرمانه سویش سنگ باریدند

 

ستاده مرده بُد؛ سردار ِ کارستان

 

ْْْْْْْْْْْْْْْْْْْْ ز پپشاپیش؛ هرچند.

 

 

 

-         اگر پایان مرا باشد هم امروز

 

کسی آیا تواند وارهاند؟

 

که افزون از "حسین بن علی" هرگز نپندارم کسی را هیچ و ...

 

 فرجام همه مردم؛ همان مرگست

 

چه بردار و چه غیر ِ دار.

 

 

 

درفش ِ ییکرش

 

تا هفت سال

 

یاد آور ِ بیداد ِ آنان

 

فراز ِ آسمان؛

 

 رخشید و؛  تابید.

 

 

 

امیر؛

 

حسنک ِ؛

 

وزیر.

 

مهدی فر زه(میم. مژده رسان)

 

 

 87/6/20


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 


 

 

 

 


 

 

 

 

یکشنبه بیست و سوم آذر 1393 :: 0:38 ::  نويسنده : مهدی فر زه
 

 

شعر و دکلمه از مهدی فر زه (میم. مژده رسان)

 

(((شنیدن و دانلود)))

 

 

 

 

هفت خوان دیگری

 

اژدهای هفت سر  مانند

 

پیش پای ِ مردم آتش به دست و، رستمان نو به نو

 

گسترانیده ست

 

یال و کوپال ستبر

 

همچنانک اکوان ِ دیو

 

 

 

 

 

 خوانِ یک،

 

 خوان اژدرهاست

 

رنگ آن، رنگ شب یلدا

 

دهان، آتشفشان ِزهر و خون

 

زخم آجین اژدهایی خون فشان

 

 

 

چتر های آتشین بی شمار

 

 

 

 

 

خوان دوم

 

 خوانِ آن ساعت شنی آسا، که پوشانَد جهان

 

اندک اندک همچو برفی جاودان

 

زَهردودش هم، ببارد زآسمان.

 

وای؛

 

گر بدینسان پوشد و،  بارد چنان

 

 نِی نشان از خانه ماند، نِی ز خوان

 

 

 


 

خوانِ سوّم؛ خوانِ درد،

 

خوانِ  بس، مردم شکار

 

خوانِ خرچنگ،

 

خوانِ شیرین تلخ

 

خوانِ  کم دزبان دژان، درهم شکن

 

خوانِ آسیب ِ جگر

 

خوانِ کژدم، خوانِ اژدر، خوانِ اژدرمار...

 

هان

 

گر بدینسان بر شمارم خوان به خوان

 

هفت خوانم می شود هفتاد – خوان

 

 

 

 

خوانِ چارم

 

نِی نشان از آب یابی،  نِی سراب

 

 

 

چون نِی انبان ها

 

 تَهی از سکّه و، از نان و، آب

 

-کیسه هایی پر ز باد.-

 

 

 

همچنان

 

 آبستن بی چیزی و هر پوچ و هیچ

 

با شکم هایی که آماسیده است از گشنگی.

 

 

 

خوان چارم ، انفجاری ساعتی.

 

 

 

 

 

خوانِ پنجم هم ، همان خوان کهن

 

خوان پنجم

 

 باز هم،

 

 هنگامه ی دیو سپید

 

دیو دودآسادَم ِ، افسون دَمِ ، ناگه پدید

 

یا همان پتیاره ی

 

 بر خاک وخاکستر نشان.

 

 

 

ابروان، کژدم

 

دهان، غاری لجن بو

 

گیسوان مانند مارانی پریشان روی دوش.

 

هم به مانندِ  دژِ ویرانه ی پاییز

 

دندانهاش، نا همگون

 

ناخن و دندان و شاخش زهرآگین و پلید

 

دیو جادوی سپید.

 

 

 

 

 

خوانِ شش

 

خوان وارون دژ

 

استخوان تازه در آخور، برای آهوان

 

یونجه در بند ِ  هُمای

 

 

 

 

 


 

خوانِ هفت

 

خوان آهرمن نشانِ زشت رو

 

خوانِ  خویِ  بد

 

خوان زشتی ها، پلشتی ها

 

بد کُنشتی ها.

 

 

 

 

 

رستم دستان، ز چاهِ داستان ، دیگر نخواهد خاست

 

مردم آتش به دست و، رستمان نو به نو را

 

چاره و اندیشه ای،

 

دیگر نمی آید به یاد

 

رستمی دیگر بباید با نیایش زآسمان خواست

 

رستمی بشکوه و نستوه و سترگ

 

رستمی افسانه ای

 

 

 

هفت خوان را

 

 رستمی دیگر بباید

 

رستمی دیگر...

 

 

 

  رستمی دیگر بباید

 

 تا که جادو بشکند

 

رستمی دیگر بباید

 

 تا بهاران، بشکفد

 

رستمی با فَرَّهی، ایزد نشان

 

رستمی، بس پارسا همواره و،

 

فرماندهی دادار - داد

 

رستمی رویینه تن

 

 رستمی،آهرمنی در هم شکن

 

 دشمن شکن.

 

 

 

 

 

رستمی دیگر بباید؛ تا جهان را نو کند.

 

 

 

89/1/25

 

 

 

مهدی فر زه (میم . مژده رسان)

 

چهارشنبه دوازدهم آذر 1393 :: 0:0 ::  نويسنده : مهدی فر زه

 

آسمان زنجیر زر می ریخت

 

-: ... در  دژ "الله و دیگر هیچ."  هرکس رفت

از غم رست

لیک  با  امّا اگرها...

شرط ها...

 

در پس ابری سپید

لحظه ای خورشید

رو نهفت

پس برآمد

بار دیگر

 

-: وآن یک  از  امّا اگرها  هم؛

منم

 

 


آسمان زنجیر زر

آویخت :

وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ...

 

 

مهدی فر زه (میم. مژده رسان)

 

شنبه یکم آذر 1393 :: 0:0 ::  نويسنده : مهدی فر زه

غیبت ؛ هجرتی ست در بعد زمان

و گاه "هم آن" با بعد مکان

 به اراده ی هو

 

گاه یک رَجعتی از مرگ به دنیا می آید

گاهی عزیر و گاهی

یاران غار

 از خواب می پرند 

گاهی عروج می کند عیسی به آسمان

گاهی امام

 به بیداری

 در غیبتی بزرگ

منتظر است

 

غیبت ؛ هجرتی ست در بعد زمان

 

مهدی فر زه

 


 

شنبه هفدهم آبان 1393 :: 20:11 ::  نويسنده : مهدی فر زه


 

بیعت ستیزان بر خلیفه ی نامشروع را

مدینه

 شهر زنجیرداران و گروگان گیران است

 

 

در سرزمینی هرکجا زنجیر

در دژی از شمشیر های سبز خدایی

هجرت کنند

خاندان پیمبر

 

 

مدینه

هجرتگاه پیمبر

شهر امنی نیست.

 

 ***

 

" هجرت

دین به در بردن و آیین گستری ست."

و چه نیکو

دین به در بردند.

 و آیین گسترانیدند...

 

 ***

 

"مکّه

 بلندگوی جهان ست و شهر امن"

 

 

"محمّد" از مکّه به مدینه

هجرت کرد

و "حسین" بلعکس

 

 

و امّا فرات

 غدیری دیگرست

ناگزیر به ابلاغ

 در حجّه الوداعی دیگر.

 

 

مهدی فر زه

جمعه نهم آبان 1393 :: 22:44 ::  نويسنده : مهدی فر زه
حسینیه

 

یک به یک آمدیم و پیوستیم

دست ها  بر سر

دست ها  بر سینه

دست ها  زنجیر

 

قطره قطره شدیم یک دریا

موج زن

کوبنده

توفان زا

 

کشتی نوح می نوردد

راه

 

مهدی فر زه (م. مژده رسان)

 
پرده هاي كعبه در آتش
فرو  مي سوخت
چونان خورگرفت.


مرغكان ِ ريگ افگن
تشنه جان
در  مِهي از دود و آتش
چرخ مي خوردند
پر ریزان و سرگردان


بر فراز نيزه ها
قرآن ورق مي خورد
گوييا هنگامه ي صفين ديگر بود ...


اشك ريزان
ناگهان از ترسخوابِ  تلخ
برجَستم
مي رسيد آواي غمناكي به گوش:
"خيمه ها مي سوزد و شمع شب تار عزاست
كربلا
 ماتم سراست."


مهدی فر زه (میم. مژده رسان)

 

یکشنبه چهارم آبان 1393 :: 0:0 ::  نويسنده : مهدی فر زه
 "مرغ دریا" را بشنوید

 

می زند چرخ،  گرد کشتی ها

مرغ دریا، به بال های بلند

رهسپار ست هر کجا که روند

گرچه گرداب ها ، هراس آرند.

 

 

گاه گیرند مرغ دریا را

(بال هایش بلند و پارو وار)

پادشاه سپهر ، شرم آگین

می خزد، می خورد تلو، هربار

 

 

-: " وه چه ناکاردان و بی حال ست،

دلقک آساست جوجه اردک زشت!"

آن یکی می زند چپق به نوکش

وان یکی لنگ می دود از پشت.

 

 

 

"شاعر" آن آسمان نورد را مانَد

که به توفان و تیر می خندد

بال های بلند ؛ پابندش

در هیاهو ، به دور ؛ اندیشد...

 

مهدی فر زه (میم. مژده رسان)

 

دوشنبه هفدهم شهریور 1393 :: 17:17 ::  نويسنده : مهدی فر زه
 

ای سلیمان

 

کبوتران در بارگاه بلورت

چرخ می زنند

آهوبچگان در سایه سار سرو 

می آرامند

 

 

بار یافته اند

اگر  چرخ می زنند

اگر می آرامند

 


کبوتران بر قالیچه های سلیمان

 فراز  بارگاه بلورت

به پرواز در آمده اند.

ای سلیمان

به ما دیوان کرنشگر  هم

 

گاهی

نگاهی.                                                                            

 

مهدی فر زه (میم. مژده رسان)

 

یکشنبه نهم شهریور 1393 :: 0:30 ::  نويسنده : مهدی فر زه
   ........   مطالب قدیمی‌تر >>
درباره وبلاگ

پیشگفتار



سلام.
... و سلام نامی از نام های خداست . من مهدی فرزه متولد 36 یکی از دوستداران شعر و ادب ایران هستم، هدفم از ایجاد وبلاگ این بود که دستیابی آسان به گزیده ای از شعر نوی ارزشمند و دلنشین را فراهم کرده باشم. شعر نو ؛ سه گونه دارد. شعر نیمایی که دارای اوزان نیمایی ست. شعر سپید که فاقد وزن ست. و شعر آزاد که دارای آهنگ و واج آرایی آهنگین ست. در عین حال؛ براین باورم که کتاب "ادوار شعر فارسی " تالیف دکتر شفیعی کدکنی مانیفست شعر نو پارسی ست؛ البته، الغاز موج نو ؛ حجم و نیز سایر انشعاباتشان را "شعر" نمی دانم. راستی؛ شایان یاد ست که در این وبلاگ از شعر ها و دست نوشته های خودم و پاره ای از مطالب جالب که از وب دریافت کنم ، نیز بهره خواهم جست. انتشار اینترنتی مطالب و اشعارم با ذکر منبع و نام و نشان شاعر ؛ بلا مانع است. ضمنا بدین وسیله از بزرگواران شعر شناسی که ضمن رعایت موارد پیش گفته ؛ با انتشار اشعارم در سایت ها و وبلاگ های خود ؛ به شناخت این شاعر و گسترش شعرش ؛ همت گماشته اند سپاس گزاری می نمایم و به پاس قدر دانی از این مردم شعر دوست و شعر شناس ؛ سایت های آنان را در این وبلاگ لینک خواهم نمود. به قول سعدی شیرین سخن : غرض نقشی ست کز ما باز ماند. والسلام . مهدی فر زه (میم . مژده رسان)








Online User